ПОЕТИТЕ НА РЕВОЛУЦИЈАТА

ПОЕТИТЕ НА РЕВОЛУЦИЈАТА

Сцена 3

Димитрје излегува од тоалетот на факултетот и се држи за стомакот поради гасови од нервозните црева. Ања излегува од амфитеатарот.

АЊА:
Каде си? Сега ќе почне гласањето.

ДИМИТРИЕ:
Еве ме, бев до тоалет.

Ања го погледнува Димитрие во очи.

АЊА:
Влегувањето во блокада е единственото логично решение.

ДИМИТРИЕ:
Се плашам што ќе добиеме, а што ќе изгубиме?

ГЛАСОТ НА МОДЕРАТОРКАТА:
Почитувајте го редот за збор! Нема јавување преку ред!

АЊА:
Мора да се обединиме. Сите студенти мора да застанат заедно.

ДИМИТРИЕ:
Мислиш ли дека можеме да се обединиме? И што ако ние тргнеме во блокада, а останатите студенти на кампусот само продолжат да полагаат испити и ја завршат годината, а нас нè исфрлат? Мислиш ли дека Техничкиот, Медицинскиот и Економскиот факултет ќе застанат? Не верувам. Ним им е важно што побрзо да ги завршат студиите за да заработуваат, не ги интересираат општествените промени.

АЊА:
Генерализираш.

ДИМИТРИЕ:
Ќе видиш, само Филозофскиот, а можеби и Академијата ќе застанат, а тие се премногу мали. Народот пак ќе рече дека повторно се бунат безделниците – филозофите и уметниците.

АЊА:
Мислиш дека на студентите по медицина не им е преку глава што најлошиот олош се вработува преку врски и дека на граѓаните веќе не им е доста да стравуваат дека на секој чекор нешто може да им падне на глава? Петнаесет луѓе беа убиени. Невозможно е човек да остане рамнодушен!

На Димитрие му ѕвони телефонот. Тој го одбива повикот.

ДИМИТРИЕ:
Татко ми. Сигурно сака да знае дали влеговме во блокада и како сум гласал!

АЊА:
Што ти е гајле? Гласај онака како што сакаш.

ДИМИТРИЕ:
Не знам што сакам. Сакам промена, но ни ова не ми изгледа како вистинско решение. Што ако не биде доволно сите студенти да застанат?

АЊА:
Тоа ќе го видиме, Димитрие. Не можеме однапред да го знаеме, но наше е да почнеме.

ДИМИТРИЕ:
(иронично). Биди промената што сакаш да ја видиш.

АЊА:
Ти се потсмеваш на тоа, но јас искрено верувам во него.

ДИМИТРИЕ:
Не знам, ме загрижува сето ова. И расправијата што веќе почна на пленумот. Коста навистина премногу се залага ова да биде некаква левичарска приказна, а тоа веднаш ќе ги оттурне сите националисти, а на овој факултет ги има и повеќе од доволно.

АЊА:
Тој претерува со тоа. Сите мораме да ги надминеме нашите разлики ако сакаме да успееме.

ДИМИТРИЕ:
И јас така мислам.

Свирежи од амфитеатарот.

АЊА:
Тогаш кажи им го тоа. Тебе ќе те слушаат затоа што си посмирен од Коста. Нема да прегориш пред нив и нема така лесно да влегуваш во конфликт.

ДИМИТРИЕ:
Но кој сум јас за тие да ме слушаат?

АЊА:
А зошто мислиш дека ова не е за тебе? Зар повеќе би сакал да бидеш просечен човек кој засекогаш ќе има идеи, а кога ќе дојде моментот да ги изговори, ќе остане нем? Ние сме подобри од тоа.

ДИМИТРИЕ:
Не сум сигурен...

Еден студент луто го напушта амфитеатарот и излегува од факултетот. По него излегува Коста, високо момче во редарски елек на кој се исцртани црвени дланки.

КОСТА: (на студентот)
Ајде, застани. Малку се занесов. Се разбира дека можеш да присуствуваш.

АЊА:
Што се случува?

КОСТА:
Многу е напнато внатре. Ајде, влегувајте. Сега ќе се гласа.

ДИМИТРИЕ:
Веднаш.

КОСТА:
Ајде, Димитрие, ни требате и ти и Ања.

Коста повторно влегува во амфитеатарот.

АЊА:
Ќе одиме?

Димитрие погледнува кон тоалетот, сакајќи да тргне натаму. Се фаќа за стомакот, го задржува воздухот извесно време, па го испушта чувствувајќи олеснување.

ДИМИТРИЕ:
Ајде.

Ања и Димитрие влегуваат во амфитеатарот.

Асистентката Миља Бакиќ излегува од професорската канцеларија, застанува пред вратата на амфитеатарот и ги прислушкува студентите. Професорката Митровиќ влегува на факултетот.

МИТРОВИЌ:
Колешке, што правите?

МИЉА:
Ги слушам овие што ми избегаа од предавање. Необразовани бунтовници.

МИТРОВИЌ:
Станува збор за многу поважни работи од вашето предавање.

МИЉА:
Колешке Митровиќ, не мешајте ми се во работата.

МИТРОВИЌ:
Само велам.

МИЉА:
Која сте вие да ми кажувате што е поважно?

МИТРОВИЌ:
Не изживувајте се врз мене.

МИЉА:
Овој олош мора да биде запрен. Сите ќе пропаднеме поради нив.

МИТРОВИЌ:
А зар веќе не сме пропаднати? Срам да ви е. Се однесувате како разгалено дете.

Коста излегува од амфитеатарот.

КОСТА:
Пленумот ве моли за тишина.

МИЉА:
Какви ви се тие комуњарски структури?

МИТРОВИЌ:
Коста, кажете ми, дали ја изгласавте блокадата?

КОСТА:
Напнато е, но би требало. Ако не помине, тогаш сите колективно треба да се убиеме. Не гледам никаква смисла.

МИЉА:
Самоубиство! И тоа го промовирате!

МИТРОВИЌ:
Колешке, навистина би требало за ова да разговараме на друго место.

МИЉА:
Немаме ние што да разговараме! Политичкото дејствување е незаконско во зградата на факултетот. Сите треба да ве исфрлат надвор.

КОСТА:
Ова е многу повеќе од политика.

Коста  ја погледнува подбивно Миља Бакиќ и влегува во амфитеатарот.

МИЉА:
Само го маскирате тоа со такви фрази. Ќе го повикам деканот. Ќе ве исфрлат!

МИТРОВИЌ:
Навистина сте непоправливи.

Расправијата ја прекинува гласот на студентка од салата.

ГЛАСОТ НА МОДЕРАТОРКАТА:
Имаме 140 гласа „за“, 55 „против“ и 30 воздржани. Предлогот за блокада на факултетот е усвоен. Го прогласувам Филозофскиот факултет за блокиран!

Аплауз.

МИТРОВИЌ:
Браво, студенти!

Студентите масовно излегуваат од амфитеатарот со транспаренти и ги лепат на вратите на факултетот. Коста, во редарскиот елек, застанува пред влезот. Останатите студенти извикуваат:

СТУДЕНТИТЕ:
Сите во блокади!

Миља Бакиќ, оттурната од налетот на студентите, истрчува од зградата. Професорката Митровиќ им аплаудира на студентите.

Некој од студентите ја снима Ања за социјалните мрежи.

АЊА:
Студентите на Филозофскиот факултет во Нови Сад официјално стапија во блокада!

Аплауз и звук од свирчиња. Димитрие го зема знамето на факултетот и ентузијастички мавта со него.

Превод од српски јазик: Сашо Огненовски